अलविदा आशा… आज यो शब्द केवल विदाई होइन, एउटा युगको अवसानको पीडामा गुञ्जिएको छ। आशा भोसले— नौ वर्षको उमेरदेखि सुरु भएको सात दशक लामो संगीत यात्राले केवल भारतीय संगीतलाई मात्र होइन, नेपाली सुगम संगीतलाई समेत अमिट उचाइ दियो।
उनले गाएका ‘झझल्को लिएर आएछ सावन’ जस्ता गीतहरूले नेपाली श्रोतासँग गहिरो आत्मीय सम्बन्ध गाँसे, भाषा र संस्कृतिबीच सजीव पुल बने। उनको स्वरमा प्रेम, वियोग र जीवनका अनेक रंगहरू बोल्थे, जसले उनलाई समयभन्दा परको कलाकार बनायो। आज उनको शारीरिक अनुपस्थितिसँगै एउटा उज्यालो संगीत अध्याय बन्द भएको छ, तर उनको स्वर सधैं गुञ्जिरहनेछ।
९२ वर्षको उमेरमा उनको निधनसँगै केवल एक व्यक्तिको होइन, सिंगो संगीतकालीन इतिहासको उज्यालो अध्याय समाप्त भएको अनुभूति भइरहेको छ। सात दशकभन्दा लामो यात्रामा उनले भूगोलको सीमाना नाघेर नेपालजस्ता देशका संगीतप्रेमीहरूको मनमुटुमा गहिरो छाप छोडिन्। विशेषगरी नेपाली सुगम संगीतमा उनको योगदान अविस्मरणीय रह्यो।
‘झझल्को लिएर आएछ सावन’, ‘मोहनी लाग्ला ह’, ‘यो हो मेरो प्राणभन्दा प्यारो माइतीघर’— यी गीतहरूले नेपाली श्रोताको भावनामा गहिरो जरा गाडेका छन्। उनको स्वरमा केवल मिठास मात्र होइन, जीवनका अनेक भावहरू थिए— माया, वियोग, उमंग र पीडा।
उनको जीवन संघर्ष, समर्पण र निरन्तर विकासको कथा हो। बाल्यकालदेखि सुरु भएको गायन यात्राले उनलाई विश्व संगीतको शिखरसम्म पुर्यायो। सुरुमा सीमित घेराभित्र राखिएकी उनले आफ्नो प्रतिभा र मिहिनेतले त्यो घेरा तोडिन् र गजलदेखि आधुनिक गीतसम्म सबै विधामा प्रभुत्व स्थापित गरिन्।Umrao Jaanजस्ता फिल्ममा उनले देखाएको गायन कौशल आज पनि अध्ययनको विषय बनेको छ।
उनको तुलना प्रायः उनकी दिदी लता मंगेस्करसँग गरिन्थ्यो, तर आशाको आफ्नै पृथक पहिचान थियो— चञ्चल, प्रयोगशील र अत्यन्तै जीवन्त। यही विशेषताले उनलाई फरक बनायो।
आज, उनको स्वर भौतिक रूपमा मौन भए पनि, उनका गीतहरू सधैं बाँचिरहनेछन्। हरेक साउनले झझल्को सम्झाइरहनेछ, हरेक प्रेमगीतमा उनको मिठास महसुस हुनेछ।
आजको यो क्षण केवल शोकको होइन, कृतज्ञताको पनि क्षण हो। उनले दिएको संगीतको अमूल्य सम्पदा पुस्तौंपुस्तासम्म हाम्रो साथमा रहनेछ।
अलविदा आशा तिम्रो स्वर कहिल्यै मर्ने छैन।
Facebook Comments